Początki

Pierwsza wersja gry powstała latem 1999 roku - napisana przez dwóch czeskich pasjonatów. Postanowili wykorzystać dłuższe czteromiesięczne wakacje, pomiędzy końcem liceum, a początkiem studiów, i jednocześnie nauczyć się programowania, oraz stworzyć coś ciekawego.

Pomysł był pionierski, w zasadzie takie gry jeszcze nie istniały (na następną - Bitefight, trzeba było poczekać aż 4 lata). Dlatego gra bardzo szybko zyskiwała graczy. Okazało się, że wobec fatalnej jakości kodu oraz braku środków na szybkie serwery, potrzebne jest podejście bardziej profesjonalne. Grę odkupiła firma Cenega, dystrybutor oraz producent gier komputerowych. Większość kodu przepisano od nowa i uruchomiono grę na nowych serwerach jako RedDragon 2 (RD2). Granie w nią było bezpłatne.

Na czeski serwer za sprawą reklamy na polskich stronach Cenegi bardzo szybko trafiło wielu polskich graczy. Już w 2000 roku było to przynajmniej tysiąc osób, w 2001 jeszcze więcej. Większość grała tam aż do końca 2005 roku, mimo fatalnej jakości językowej polskiego tłumaczenia gry. Dziś pozostało ich tam już bardzo niewielu.

Polski serwer

Wobec dużej popularności gry wśród Polaków ruszyły prace nad polskim serwerem, który wystartował z początkiem września 2001 r. jako otwarta wersja beta. Szybko spotkała się z pozytywną reakcją graczy - w połowie października gra miała ich już ponad tysiąc. Po dwóch długich erach beta we wrześniu 2002 r. gra ruszyła oficjalnie.

Choć brak oficjalnych statystyk na temat ilości graczy, wiele osób uważa, że były to najlepsze czasy RedDragona. Z pewnością był to moment, kiedy ilość księstw założonych na serwerze była najwyższa, wiadomym jednak jest, że były zakładane po kilka, a nawet kilkadziesiąt przez jedną osobę i oszacowanie prawdziwej popularności nie jest możliwe. Faktem bezspornym jest, że gra była niezwykle popularna, a konkurencja dopiero się pojawiała.

Płatny RedDragon

Z końcem 2003 roku Cenega postanowiła, że gra prowadzona kosztem łącza internetowego przy pomocy pracującej społecznie administracji powinna zacząć generować zyski. Dotychczas jedynym „zyskiem” były reklamy gier dystrybuowanych przez Cenegę, w większości jednak bardzo starych. Nikt nie przejmował się faktem, że właśnie zaczynały się czasy gier bezpłatnych - pomijając gry wymagające osobnego klienta, jak Tibia czy MuOnline, na rynku zaczęło intensywnie rozpychać się OGame, jeszcze bez płatnych kont dających przewagę w grze. Została podjęta decyzja, że gra ma być pełnopłatna - co bardzo zaważyło na dalszych jej losach.

Dotychczasowa administracja miała inne plany, w związku z czym została w całości wymieniona. Zmontowana naprędce ekipa programistyczna próbowała stworzyć klona gry - „World of Dragons”, szybko jednak pojawiły się problemy z błędami, niezoptymalizowanym kodem i słabym łączem, w efekcie czego po pół roku bez większego sukcesu projekt upadł.
W grudniu 2003 r. pierwsza pełnopłatna era RedDragona stała się faktem.

Niedługo później został otworzony serwer węgierski, Cenega miała tam swoje przedstawicielstwo i znaczny udział w rynku, liczyła więc na duży sukces. Aby przyciągnąć graczy, gra miała być na początek całkowicie bezpłatna. Serwery czeski i polski były już pełnopłatne. Aby uchronić serwer przed zalewem graczy z tych krajów serwer otrzymał jedynie węgierską wersję językową. Nie zraziło to jednak nikogo, po krótkim czasie serwer okupywała ogromna grupa graczy, głównie z Polski.
W maju 2004 r. serwer węgierski najpierw padł, a potem został zlikwidowany. Wobec masy błędów marketingowych, przede wszystkim całkowitego braku reklamy oraz całkowitego braku obsługi graczy i opieki administratorskiej nad serwerem klęska projektu nie powinna dziwić.

Na początku nowe płatne serwery (polski i czeski) wyglądały dość dobrze: graczy było sporo - takich, którzy zostali w grze siłą inercji, mimo wprowadzenia płatności. Przyjęty model opłat, w tym opcja zapłacenia potrojonej opłaty i posiadania opłaconego konta „na zawsze”, przynosił spore wpływy, a nowa administracja prężnie wzięła się do pracy. Nadal brak było jakiejkolwiek reklamy, co wobec opłat za grę niemalże całkowicie odcięło dopływ nowych graczy, a ponieważ starzy stopniowo się wykruszali z przyczyn naturalnych, serwer zaczął się kurczyć. System opłat wobec rosnącej liczby osób z wiecznymi kontami i braku nowych graczy zaczął przynosić coraz mniejsze wpływy. Administratorzy gry próbowali prosić właściciela gry – firmę Cenega – o reklamę, nawet na jej własnych produktach, ale prośby te nie zostały nigdy wysłuchane.

W połowie 2005 roku okazało się, że Cenega ma problemy, jest nierentowna i zadłużona, niedługo potem wykupił ją inwestor - rosyjska firma softwareowa 1C, która z kolei postanowiła pozbyć się RedDragona i skupić wyłącznie na dystrybucji gier. Serwery polski i czeski zostały sprzedane różnym właścicielom i od tego momentu rozwijane są w inny sposób, w innym kierunku oraz realizują odmienne modele biznesowe.

RedDragon nowożytny

Najpierw może czeski serwer, będzie krócej. Przyjął on model płacenia za przewagę w grze, lista bonusów wydłużała się z czasem. Zmiany w grze raczej ją zwijały, były niewielkie, częściowo kopiowane z polskiego serwera (to, co dawało się łatwo skopiować), nie poprawiały jakości rozgrywki.
W ramach rozwoju czeskiego serwera podjęta była próba uruchomienia napisanej od nowa wersji RD4 (projekt RD3 powstawał wcześniej, ale nigdy nie został skończony). Zakończyło to się jednak ogromnym fiaskiem: znikome zainteresowanie graczy, wobec wywrócenia mechaniki do góry nogami, zmusiło właścicieli czeskiego serwera do powrotu do poprzedniej wersji gry, a nawet to nie uratowało ich przed utratą 1/3 graczy.
Od tego czasu jest tam już tylko krzywa kosząca w dół, aby maskować ubytek ilości graczy kilkakrotnie zmniejszano liczbę graczy w koalicji, ale i to już prawdopodobnie na nie długo się zda.

Polski serwer poszedł w zupełnie inną stronę, na początek właściciele, sami będąc graczami uznali, że system płacenia za przewagę w grze jest nieuczciwy i w tak dobrze wyważonej grze, nie powinien mieć miejsca. Przyjęto zasadę, że każdemu przysługuje jedno bezpłatne księstwo, dokładnie tak samo dobre, jak wszystkie inne. Płaci się natomiast za każde księstwo powyżej tego pierwszego, i te nie są w niczym lepsze.

W ramach samej gry zmieniono wiele rzeczy dla uporządkowania, np. ustabilizowano długość er, tak by mniej więcej odbywały się trzy w roku, dlatego od stycznia 2006 rozegrano już 12 er `nowożytnych`. Zmiany w grze można zaliczyć do dwóch kategorii, rozwoju oraz ulepszania / poprawiania.

Rozwój oznacza nowe koncepty, zarówno w całości mechaniki, np. pustkowia, jak i w konkretnych rasach np. moździerze dla krasnoludów, ale także całkiem nowe rasy. Przez ten czas pojawiły się trzy, najpierw Gnomy, które zastąpiły Trytonów, później bardzo chaotyczna i randomowa rasa Plemiona Feniksa, mająca wychodzić naprzeciw tym graczom, którzy chcieli więcej losowości w grze, aż wreszcie Ożywieńcy, którzy zastąpili poprzednich mało klimatycznych i mało wyróżniających się na tle innych ras Nekromantów.

Ulepszanie i poprawianie to zarówno korygowanie w mechanice konceptów, które niekoniecznie się sprawdziły, jak i dostosowywanie interfejsu gry, do wymogów upływającego czasu. Zrobiono w tej kwestii bardzo wiele, ale grając na co dzień, przyjmuje się takie zmiany krok po kroku i prawie ich nie zauważa. Także najlepszym dowodem tych są dowody uznania od byłych graczy powracających po dłuższej przerwie.

Długą drogę przeszedł RedDragon przez te cztery lata. Jeszcze dłuższą, przez te dziesięć...

nota: Znaczna część tekstu pochodzi z mojej własnej pracy inżynierskiej obronionej na Politechnice Poznańskiej, dotyczącej jednego z ulepszeń RedDragona.